sobota, 2 stycznia 2016

7. a HANK of WOOL as a mouth-opening TOOL


Kłębek włóczki kojarzył mi się z robótkami ręcznymi, które sama wykonywałam od dziecka w przeróżnych postaciach. O innych jego właściwościach dowiedziałam się jednak niedawno, w trakcie szkolenia coachingowego. 

Koncepcja jest niesłychanie prosta, ale jednocześnie bardzo wartościowa, gdyż prócz zachęcania uczniów do mówienia w języku obcym, przy okazji wspomaga nas w wyczulaniu naszych podopiecznych na to, jak istotne jest 

UWAŻNE SŁUCHANIE DRUGIEJ OSOBY.







Taki motek wspomoże uczniów w:

- relacjonowaniu wydarzeń (czasy przeszłe)

- opowiadaniu o planach czy zamiarach (czasy przyszłe)

- opowiadaniu o sobie, swoich zainteresowaniach, życiu codziennym czy doświadczeniach, co świetnie sprawdzi się na początku roku szkolnego kiedy chcemy zintegrować nową grupę uczniów (czasy teraźniejsze)

- ćwiczeniu jakichkolwiek struktur leksykalnych czy gramatycznych

- tworzeniu historyjek, leksykalnych "drillów", a nawet czytaniu :)  

Świetnie sprawdzi się właściwie na każdym innym przedmiocie, szczególnie na godzinach wychowawczych, zajęciach z pedagogiem lub psychologiem, na wycieczkach szkolnych, na obozach, koloniach, a także w pozaedukacyjnych sytuacjach towarzyskich :)



 A jak to zrobi? A tak :)

 ZAPRASZAM

PROCEDURA

a. Zaopatrujemy się w zwyczajny motek włóczki i idziemy na lekcje :)




 b. przedstawiamy polecenie/pytanie główne,

np. "Tell us about your summer holidays"

lub prezentujemy uczniom pytania/polecenia, na jakich nam zależy; 

możemy zrobić to wyświetlając je na tablicy interaktywnej, rozdając karty pracy z wydrukowanymi pytaniami/poleceniami albo pisząc je na tablicy, tak aby uczniowie mieli wgląd do tych treści w trakcie ćwiczenia


c. omawiamy wspólnie treść pytań/poleceń, tak aby była pewność, że każdy uczeń je rozumie


-  ilość pytań i stopień trudności będzie zależał od grupy, i tego, co będzie naszym głównym celem zajęć


- oczywiście dopuszczamy możliwość samodzielnego udzielania innych informacji przez uczniów, niekoniecznie znajdujących się na naszej liście pytań -  chodzi o to, aby po prostu mówili


  d. kiedy upewnimy się, że wszystko jest jasne, zachęcamy uczniów, aby usiedli lub stanęli w kręgu; tłumaczymy zadanie, które polega na tym, że uczniowie rzucają do siebie kłębek wełny, odpowiadając przy tym na pytania


- uczeń A trzyma kłębek i odpowiada na pytania


- kiedy uczeń A skończy wypowiedź, rzuca kłębek do wybranego ucznia B w grupie,  trzymając początek nici


- uczeń B łapie kłębek i opowiada na pytania


- kiedy uczeń B zakończy wypowiedź, rozwija lekko kłębek, przytrzymuje nić i rzuca motek do ucznia C


- uczeń C łapie motek i udziela odpowiedzi na pytania, przytrzymuje swój kawałek nici naprężając go i rzuca kłębek uczniowi D


- i tak dalej; w ten sposób powstaje sieć


e. kiedy ostatni uczeń opowie o sobie, wprowadzamy element zaskoczenia;

jeśli wprowadzamy to ćwiczenie po raz pierwszy, nie wspominamy oczywiście wcześniej o tym elemencie - dodatkowym celem tego zadania jest zmuszenie uczniów do (auto)refleksji dotyczących umiejętności słuchania siebie nawzajem




- odwracamy procedurę i teraz, aby zwinąć kłębek z powrotem, zadaniem poszczególnych uczniów będzie relacjonowanie/streszczenie/przybliżenie wypowiedzi osoby, która wcześniej rzuciła do nich kłębek

-np. uczeń D odrzucając kłębek uczniowi C, ma za zadanie opowiedzieć o tym, co mówił uczeń C; uczeń C będzie relacjonował wypowiedź ucznia B, itd.


  ... w tym momencie powinno pojawić się głośne "o jaaa" ....

- następnym razem, kiedy uczniowie będą wykonywać to zadanie, będą już wiedzieli, że warto wsłuchać się w wypowiedzi innych



- żeby aktywizować wszystkich uczniów do uważnego słuchania, warto dodać opcję podpowiadania w przypadku kiedy dany uczeń nie będzie pamiętał jakiegoś szczegółu w trakcie relacjonowania wypowiedzi rówieśnika

MODYFIKACJE:

OPOWIADANIE HISTORYJKI

- wspólnymi siłami sporządzamy na tablicy "bank wyrażeń tematycznych", które będzie trzeba użyć w tworzonych później wypowiedziach

- uprzedzamy uczniów, aby uważnie słuchali siebie nawzajem 

- uczeń A rozpoczyna historyjkę jednym zdaniem wplatając w nie wyrażenie z listy, podrzuca kłębek uczniowi B, trzymając początek nitki w ręce

- uczeń B łapie kłębek, kontynuuje historyjkę dodając do siebie kolejne zdanie, rzuca kłębek uczniowi C i trzyma swoją część nitki w rękach, itd.

- kiedy każdy z uczniów przedstawi swoje zdanie i historyjka dobiegnie końca, możemy wprowadzić "zwijanie kłębka" 

- uczniowie tym razem będą opowiadali historyjkę od tyłu: ostatni uczeń, powiedzmy uczeń F, oddając kłębek uczniowi E będzie musiał przybliżyć fragment historyjki przedstawiony wcześniej przez ucznia E; uczeń E oddając kłębek uczniowi D, będzie przypominał fragment przedstawiony wcześniej przez ucznia C; itd.

UTRWALANIE CZASÓW i STRUKTUR GRAMATYCZNYCH

- narzucamy kategorię gramatyczną, np. tworzenie zdań z użyciem struktury "be going to" dotyczące planów na weekend

- uczniowie rzucając kłębek podają np. po jednym zdaniu związanym ze swoimi planami

- zwijając kłębek, uczniowie tworzą zdania w 3 osobie, relacjonując jednozdaniową wypowiedź poprzednika  nadal trzymając się narzuconej struktury


UTRWALANIE SŁOWNICTWA

 1

- zamiast pytań lub historyjek wykorzystujemy pojedyncze wyrazy, co na pewno sprawdzi się w grupach młodszych lub tych mniej zaawansowanych

- określamy zakres tematyczny słownictwa, np. podróżowanie

- uczeń A wypowiada swoje słowo kojarzące się z tematem, uczeń B swoje, uczeń C swoje itd.; 

- kiedy każdy wypowie swoje słowo odwracamy kierunek i uczniowie zwijając kłębek, przypominają słowo wypowiedziane przez osobę która wcześniej rzucała im kłębek



2

- możemy stworzyć z zadania typowy łańcuszek pamięciowy 

- wówczas uczeń A mówi swoje słowo, uczeń B powtarza słowo poprzednika i dodaje swoje, uczeń C łapiąc kłębek powtarza słowa poprzedników i dodaje swoje, itd. 

- na końcu odwracamy kierunek, a uczniowie pomniejszają listę słów o jedno w miarę odrzucania kłębka i zwijania nici przez kolejnego ucznia

CZYTANIE


dla starszych/bardziej zaawansowanych grup 

Jeśli czasem przeprowadzamy czytanie na głos, kłębek może sprawdzić się jako „podtrzymywacz uwagi i koncentracji” na tekście

- uczeń A trzyma kłębek i czyta na głos tekst

- na polecenie nauczyciela, który określa punkt tekstu, na jakim należy się zatrzymać, uczeń A rzuca kłębek do wybranego przez siebie ucznia B

- zadaniem ucznia B będzie streszczenie fragmentu, który został przed chwilą przeczytany przez ucznia A;

- po uczeń B po dokonaniu streszczenia, kontynuuje odczytywanie kolejnego fragmentu, zatrzymuje się w odpowiednim miejscu tekstu i rzuca kłębek w kierunku ucznia C, który przejmuje rolę „strzeszczacza”;

- uczniowie w trakcie rzucania trzymają nitkę i tworzą sieć

- w trakcie zwijania kłębka z powrotem, zadaniem uczniów rzucających/oddających kłębek w ręce poprzednika jest podanie przynajmniej jednego słowa, jakie pojawiły się we fragmencie odczytywanym przez poprzednika wcześniej

 2 

dla młodszych/mniej zaawansowanych grup

- uczeń A trzyma kłębek i czyta na głos tekst

- po odczytaniu odpowiedniego fragmentu, uczeń A rzuca kłębek do wybranego przez siebie ucznia B

- zadaniem ucznia B będzie podanie np. 3 słów zawartych we fragmencie przeczytanym przez ucznia A

- po uczeń B kontynuuje odczytywanie kolejnego fragmentu, zatrzymuje się w odpowiednim miejscu tekstu i rzuca kłębek w kierunku ucznia C, który podaje 3 słowa z fragmentu przeczytanego przez ucznia B


 INNE

?

 Ciekawa jestem czy znaliście tę metodę i czy macie inne pomysły na wplątanie motka w zajęcia językowe (lub inne). Z niecierpliwością czekam na Wasze koncepcje.




Gorąco zachęcam także nauczycieli do wzięcia udziału w zadaniu - to pozwala na zintegrowanie się z uczniami i zdecydowanie wpływa na poprawę wzajemnych relacji. Dobrze jest czasem podzielić się z uczniami małym kawałeczkiem swojego życia i pokazywać swoją prawdziwą "ludzką" twarz, gdyż nie będziemy wydawać im się tacy obcy i niedostępni. To naprawdę potrzebne - nie raz słyszałam od uczniów, że "fajnie, jak Pani siedzi z nami i nie stoi przy tablicy albo za biurkiem", a to ćwiczenie sprawdza się w tym idealnie.  








2 komentarze:

  1. Super ćwiczenie. Ja proponuję jeszcze wersję z podawaniem sobie rąk.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Moniko - jest powiedzonko "rozwalasz system" ale Ty każdy system po prostu upiększasz, urozmaicasz i wzbogacasz.

      Usuń